Kuba likwiduje zasiłki dla bezrobotnych

Kubański rząd zlikwiduje zasiłki dla bezrobotnych,  w zamian proponując  "użyteczną pracę", wyjaśnił dyrektor  Centrali ds. Zatrudnienia Kuby, Salvador Valdes, w trakcie wizyty w  prowincji Sancti Spiritus.

"Państwo nie może kontynuować dotowania pracowników, którzy pozostają  „w dyspozycji”, powiedział rządowy  przywódca pracowników na Kubie. Od tej pory bezrobotni  i zwolnieni z pracy muszą zaakceptować propozycje zatrudnienia  w  „produktywnych obszarach”  kraju.

Zabieg  ten jest częścią polityki  gospodarczej  i  restrukturyzacji  ekonomicznej państwa, której celem jest osiągnięcie większej efektywności  w produkcji, zmniejszenie biurokracji  i  uciążliwości administracyjnych oraz położenie nacisku na  pracę w deficytowych sektorach , czyli w budownictwie i rolnictwie.

W odpowiedzi na kryzys finansowy rząd dąży do poprawy produktywności,  która spadła  w 2009 r. oraz do zmniejszenia importu.  Cięcia dotyczą świadczeń socjalnych, takich jak dopłata do stołówek  pracowniczych i reorganizacji  w spółkach, gdzie istnieje nadwyżka pracowników.

Rząd prezydenta Raúl a Castro stara się pilnie ciąć nadmierne  koszty  gospodarki kubańskiej, co ma być drogą  wyjścia  z trudnej sytuacji  i zapaści finansowej,  do  której przyczynił się niszczycielski cyklon w  2008 r. i światowy  kryzys  ekonomiczny.

Niedobór walut  obcych spowodował nawet problemy z przedsiębiorcami zagranicznymi na wyspie, którzy mają trudności, aby wydostać  swoje  pieniądze  z kubańskich banków. W ostatnich miesiącach, Kuba spłaciła  część swojego  długu, ale nadal jest im winna  więcej niż 60%.

Jednym z celów polityki kraju  jest ograniczenie importu, ale to oznacza wzrost wydajności  i zdolności produkcyjnych gospodarki kubańskiej. Jednakże, mimo wysiłków rządu, wydajność spadła w zeszłym roku, jak informuje w parlament kubański.

Wśród czynników, które wpływają na nieefektywność gospodarki są  sektory z nadmiarem pracowników, a także ogromna nierównowaga pomiędzy zatrudnieniem w bezpośredniej produkcji  w stosunku do  administracji w każdym z państwowych przedsiębiorstw.

Wśród przykładów przedstawionych na spotkaniu pracowników jest sektor budowlany, w którym zatrudnionych jest więcej  strażników niż  murarzy. Pracownicy nie zatrudnieni bezpośrednio w produkcji  stanowią  jedną trzecią całkowitego zatrudnienia w przedsiębiorstwach prywatnych i aż połowę zatrudnionych w zakładach państwowych.


Dla  socjalistycznego modelu  gopsodarki kubańskiej przez prawie pół wieku priorytetem było utrzymanie pełnego zatrudnienia w produkcji . Dzięki  temu Kuba utrzymywała najniższy wskaźnik  bezrobocia w w Ameryce Łacińskiej, ale kosztem zatrudniania nadmiaru pracowników. Państwo musiało znaleźć  odpowiednie stanowiska  pracy  dla wszystkich absolwentów szkół wyższych i była stosowana tzw. „ustawa przeciwko  włóczęgostwu ", który karała więzieniem mężczyzn, którzy nie byli związani zawodowo z żadnym zakładem pracy.

Kraj nie został dotknięty kryzysem ekonomicznym, ponieważ w rzeczywistościgospodarka kubańska  nie zależała od ani wydajności, ani od kosztów produkcji , ale od radzieckiej  pomocy. Wszyscy byli przekonani, że z  funkcjonowaniem  łańcucha  „port-transport-gospodarka " nie będzie nigdy  problemów.

Ale w tym prowizorycznym modelu pojawiły się problemy , gdy ta koegzystencja się zakończyła. Podczas kryzysu w latach 90. nastąpiło niewielkie otwarcie kubańskiej gospodarki, ale  obserwując rozwój stosunków ekonomicznych z Wenezuelą,  wydaje się, że te nieśmiałe tendencje się zakończyły.