2010-07-14

autor: Maciej Stasiński, Gazeta Wyborcza

Korespondent Reporterów bez Granic został skazany w 2003 r. na 20 lat więzienia za działalność kontrrewolucyjną przeciwko ustrojowi komunistycznemu i integralności terytorialnej kraju. Ricardo González podpadł za pisanie krytycznych wobec reżimu artykułów, inni wczoraj uwolnieni odsiadywali wyroki np. za zbieranie podpisów pod petycją o referendum w sprawie przywrócenia swobód demokratycznych.

Na konferencji prasowej oblegani przez dziennikarzy Kubańczycy wspominali swoich kolegów, np. Orlando Zapatę Tamayo, który zmarł po długiej głodówce w lutym. Żądał statusu więźnia politycznego i protestował przeciwko nieludzkim warunkom w kubańskich więzieniach.

Byli wdzięczni za uwolnienie Guillermo Farinasa, który nazajutrz po śmierci Zapaty też zaczął głodówkę i ciągnął ją przez 135 dni - aż do obietnicy komunistycznego rządu, że wypuści więźniów. To śmierć Zapaty Tamayo i głodówka Farinasa przełamały bierność świata, który zaczął naciskać na Hawanę, by uwolniła dysydentów.

Kubańczycy dziękowali Damom w Bieli, stowarzyszeniu żon i matek więzionych opozycjonistów, oraz Kościołowi katolickiemu i hiszpańskiemu rządowi za wynegocjowanie w zeszłym tygodniu warunków ich wypuszczenia. Władze w Hawanie obiecały uwolnić 52 osoby spośród 75 skazanych na surowe wyroki w 2003 r.

Na razie 20 więźniów zgodziło się na wyjazd do Hiszpanii. W poniedziałek po południu funkcjonariusze MSW przewieźli na lotnisko siedem pierwszych osób. Tam więźniowie spotkali się z rodzinami, których nie widzieli od siedmiu lat.

- Czuje się chyba dobrze - mówiła o Ricardo Gonzalezie jego żona. 60-letni dysydent w celi ciężko chorował, był czterokrotnie operowany. - Ale dopiero teraz przekonamy się, w jakim jest stanie, gdy zrobią mu prawdziwe badania, nie takie jak w więzieniu - dodała Alida Viso.

Na lotnisku w Hawanie czekali też pracownicy konsulatu Hiszpanii, pospiesznie wydając Kubańczykom wizy i bilety lotnicze. Wszyscy byli cały czas pilnowani przez funkcjonariuszy kubańskiego MSW. - Nie poczuję się wolny, dopóki nie wysiądę w Madrycie - zdołał powiedzieć agencji AP Omar Ruiz.

Dysydenci przed wylotem musieli podpisać oświadczenie, że wyjeżdżają jako emigranci i nie zwrócą się w Hiszpanii o azyl polityczny. By wrócić do kraju, będą musieli poprosić kubański reżim o zgodę.

- Nie mówili nam, że jeśli nie spełnimy jakiegoś warunku, to nie wyjdziemy na wolność. Ale podpisaliśmy oświadczenie, że emigrujemy i oddajemy się pod opiekę Czerwonego Krzyża - mówił "Gazecie" Ricardo González.

Żaden z dysydentów nie został amnestionowany ani uniewinniony. Mają tylko przedterminowe zwolnienia z więzienia.

- Czy wróci pan na Kubę? - spytałem Gonzaleza.

- Jak zapanuje demokracja, to tak. Ale teraz to nie miałoby sensu, przecież mam jeszcze 12 lat do odsiedzenia.